Удава, удавіца

Палоска зямлі цягнулася аж да лесу. Абапал яе, як вартаўніцы, красаваліся пад вераснёўскім сонцам ігрушы-дзічкі. Амаль ля сасонніку, дзе ўзараная ралля нібы падпінае яго, мы згледзелі згорбленую постаць бабулі. Зайшла ж так далёка ад хаты і завіхаецца! Як бы насуперак узросту свайму паважанаму. Ды з такім стараннем! Ці без гэтай дробненькай бульбачкі, што сабрала на лусце ўзаранай каторы раз зямлі, не пражыць?Калі ўбачыла нас, здзівілася: чаго гэта да яе, Варкі — Варвары Аляксееўны Андрэявец — прыйшлі. Пэўна ж, пра некага з вяскоўцаў запытацца? Ды не ж, да яе самой. Удавы-удавіцы, што з вайны Вялікай Айчыннай так і жыве адна-аднымачка ў