Лялька Света, лялька Зіна…

Брагінчанка Святлана Кузьмянок здаўна захапляецца лялькамі. І зараз марознымі зімовымі вечарамі даглядае сваіх Кацюш, Наташ, Марын, Васількоў.— Працавала ў дзіцячых садках, таму заўжды мела справу з цацкамі, — дзеліцца пенсіянерка. — Скажу шчыра, калі спісваліся “дзяўчынкі і хлопчыкі”, шкада было іх, бы дзетак. Забірала, рамантавала, шыла ім адзенне, вывязвала касцюмчыкі, сукенкі, чаравічкі і берэцікі. На іх усе ўзоры, што друкаваліся ў “Работніцы і сялянцы” апрабіравала! І калі падыдзе маркота да сэрца, возьмеш ляльку, паглядзіш на яе, згадаеш пэўны жыццёвы эпізод свайго працоўнага жыцця. Цеплынёй сэрца падпітаеш! Нават з Сібіры, дзе пэўны час жыла сям’я, Святлана везла ў кантэйнеры лялек. І