Абрадаваў

ГумарэскаІдзём вясновай вуліцай з жонкаю пад ручку. Пяшчотнае сонейка, засмяяўшыся на ўсю шчаку, шчодра грэе зямельку. І тая ўвачавідкі пажоўклую сваю світку змяняе на зялёны кафтан. Гэткае ж і ў душы маёй прабуджэнне. Мая красачка, мой анёлак са мною ўсяму любуецца.Глядзім на двор экспедытара Анжэлы Нарцысаўны. Вунь як бульба дружнымі ўсходамі заявіла. І цыбуля ўся ў пер’і. Рві ды ў смятанку — чым не закусь? А дроўцы! Роўныя, паленца ў паленца складзены. Альховыя. І вунь колечкі. Не меней, чым на тры зімы назапашана. І гэ-та ў адзінокай жанчыны! Сё-мы гадок без мужа жыве.Жонка цяжка ўздыхае:— А ў мяне і з