Дзе бусел вядзецца, там шчаслівае месца

На другім беразе возера стаяць старыя разлапістыя дубы з магутнымі кронамі. Іх даўно аблюбавалі чырвонадзюбыя буслы. Ні адно дрэва не засталося без крылатых жыхароў. І гэты год не выключэнне: назіраю пад аблокамі то аднаго, то другога бацяна. Лётаюць яны над вёскай, падоўгу планіруюць у паветры: можа, гняздо згубілі? Не, гэта птушка заўсёды знойдзе сваю буслянку. Нават праз год вяртаецца на тое ж самае дрэва. Такое імя бусел атрымаў, напэўна, ад прыметніка “бусы” — заплеснелы, цвілы. Ці па колеры апярэння, ці па месцы харчавання. Можна пачуць розныя назвы прыгожай птушкі: бацян, гарус, буцэл, лелека, клекатун, гайстар, бусень… Яшчэ са старажытнасці яго лічылі ахоўнікам жытла