Жыхару Лоева, ураджэнцу Брагіншчыны Івану Радчанку — 101 год

На малой радзіме ў вёсцы Петрыцкае і сёння яго згадваюць як дбайнага працаўніка-Адама: два імені зафіксаваны і ў кнізе “Памяць” Брагінскага раёна. Ды не, не прапаў Радчанка без вестак у Інгушэціі 5 кастрычніка 1942 года. Былы сяржант, камандзір узвода аўтаматчыкаў (пазыўны “Іван” надалі яму пазней у разведцы), прайшоўшы праз шматлікія выпрабаванні, аплаканы матуляй Хрысцінай, ацалеў. Толькі ўявіце, колькі ім пройдзена з восені 1939-га, калі быў упершыню прызваны ў армію і трапіў у Казань, абараняць склады з порахам. Напярэдадні вайны суправаджаў вагоны з выбуховым грузам у Маскву, заспеў абарону сталіцы, быў цяжка паранены ў рукі і ногі. Зноў стаў у строй, трапляў на складанейшыя ўчасткі Вялікай Айчыннай, на перадавую. Абараняў бакінскую нафту, зерне Кубані, змагаўся з ворагам на Каўказе, цудам выплыў, калі баржу разбамбіла Пасля вайны звязаў лёс з Краснадарскай зямлёю, працаваў на чыгунцы, жаніўся, стаў бацькам сына й дачкі. Ізноў паварот лёсу: вяртанне на радзіму, новая сям’я, праца гароднінаводам, даглядчыкам жывел...