Подых Палесся
- 1746
- 13:28
- 13.08.2009
На кожнай выставе выяўленчага мастацтва штосьці абавязкова зачаруе, прымусіць часцей біцца сэрца. Так было і на гэты раз, на ўрачыстым адкрыцці выстаўкі жывапісу Анатоля Отчыка, што экспануецца ў палацы Румянцавых i Паскевiчаў. Раз-пораз я вярталася да палатна пад назвай “Адгалосак страчанага”. І быццам сапраўды бачыла простыя сялянскія хаты, дзе прайшло дзяцінства, царкву ўдалечыні. Усё засталося ў мінулым? Бадай, не! Ёсць жа ў душы нейкі куточак, які сілкуе маю істоту светлымі ўспамінамі. І вось мастак сваім талентам ажывіў запаветную струну, яна загучала пяшчотнай і тонкай мелодыяй.
Анатоль Уладзіміравіч назваў сваю выставу, дарэчы, сёмую персанальную, прымеркаваную да ягонага 60-гадовага юбілею і Года роднай зямлі, “Подых Палесся”. На мой погляд, вельмі трапна. Бо значная частка яго творчасці прысвечана прыгажосці роднага краю. На Гомельшчыне, у вёсцы Шыічы Калінкавіцкага раёна, прайшло яго дзяцінства, Тут ён упершыню адчуў хараство прыроды, палюбіў адвечную сялянскую працу, зямлю-матухну, захапіўся мілагучнасцю роднай мовы.
— Я дыхаю роднай старонкай, — гаворыць мастак.
А таму і заканамерна, што яго пейзажы ўспрыймаюцца як своеасаблівыя пасланні нам пра нас, час і прастору, дзе віруе жыццё.
Анатоль Уладзіміравіч аднолькава добра валодае рознымі тэхнікамі і жанрамі. Ён выдатны майстра плаката, жывапісу, афармлення архітэктурнага асяроддзя.
Нямногае з яго творчай спадчыны экспануецца на гэтай выставе — усяго 36 работ, напісаных за апошні час. Але ўсе яны даволі яркія і значныя. Гэта трэба глядець. І да вас абавязкова прыйдзе адчуванне таго, што нягучны голас мудрага мастака настойліва запрашае на імгненне спыніцца і задумацца...
Фота аўтара
Реклама
