Лiтаратурная гасцёўня
- 1847
- 08:42
- 20.07.2009
| Генадзь ГОВАР Бялюткія лебедзі У небе блакітным, Над лесам зялёным, Бялюткія лебедзі Клінам ляцелі… На возера Нарач Спяшаліся нанач. У небе блакітным Адчайна бялелі… Бялюткія лебедзі Ў небе блакітным, Над лесам зялёным Гукалі свой лёс… Геннадий КАЗАК Родные звуки Разбередив души глубины, Звучат во мне наперебой То голос женщины любимой, То гомон рощи молодой. А птицы, отражаясь в реках, Кричат надрывно над землей. Знать, полагают, что навеки Они прощаются со мной. Летят в неведомые дали, Откуда труден путь домой… А дед Семен, надев медали, Печально машет им рукой. Мікола СТАРЧАНКА Бабка ўголас галасіла Вершаваны фельетон На аўтобусным прыпынку Гарадскі стаяў народ, Тут ад спраў быў перапынак, Ад будзённых дзей-турбот. Пырскалі зрэдчас ад смеху, Не знаходзілі і слоў, Як пачаў тварыць пацеху Натоўп з некалькіх хлапцоў: То на тратуар плявалі, Рагаталі лайдакі, Як у галубоў траплялі Іх агідныя пляўкі. А то кпілі з маладзіцы, Што цяжарная ішла, Гагаталі, бы тупіцы, Як дзіця яна нясла. Мацярыліся са смехам Прынародна смаркачы. Побач маці ішлі пехам, Малых дзетак несучы. Не стрымалася бабулька І да хлопцаў падышла: — Я на вас гляджу: ды скуль вы? Ці то з горада? З сяла? Вы ж не людзі, цемрашалы, Як трымае вас зямля?.. Яна слёзы выцірала, Паглядаючы здаля. Бабка горка галасіла Ад людское нематы, Усявышняга прасіла Збавіць свет ад дураты. Елена МАТВИЕНКО Дождь Нервно барабанит Пальцами по крыше Деревянной бани И домов повыше. Он влюбился точно, И ему не спится. Грусть плетут построчно Дождевые спицы. Тучи рвутся в клочья, Вспышки слов мелькают. Слезы-многоточья По стеклу стекают. Гром затихнет вскоре. Не грусти, парнишка. Из любви да горя Вырастает книжка. Литературная пародия Александр Трунин А значит, что-то совершится в пространстве света и теней. Недаром пролетела птица. Кто будет следующий — за ней? Верная примета Во всем мне видятся приметы: Вот, скажем, зачесался нос — Знать, ждет меня застолье где-то (Но где конкретно, вот вопрос!) Или приснились ночью раки (С бутылкой “Клинского” как раз!), А раки, непременно, — к драке... (Придется дать кому-то в глаз!..) ...С похмелья собственное имя Не вспомнишь рано поутру... Вдруг баба с ведрами пустыми — Ежу понятно, не к добру! Или рука начнет чесаться То там, то сям, то здесь, то тут... Ты скажешь: “Надо умываться!” Нет, брат, зарплату нам дадут! Вот птичка божия (отчасти!) В меня “попала”... Не беда: Коровы не летают, к счастью! А остальное — ерунда! “Кал с неба” — добрая примета! Примета (древняя притом!) — “К удаче”, я уверен в этом! (Пиджак очищу я... потом...) А значит, что-то совершится В пространстве света и теней. Недаром пролетела птица — Парашютист летит за ней!.. Владимир ПОТАКОВСКИЙ |
Людмила ШАДУКАЕВА |
Сучасная Казка
Начальнік канторы Мядзведзь быў вельмі заклапочаны.
—Трэба тэрмінова камусьці ехаць у камандзіроўку! — звярнуўся ён да падначаленых.
— Ой, Міхаіл Патапавіч! — адразу ўскочыў Воўк. — Мне паабяцалі на гэтым тыдні прывезці будаўнічыя матэрыялы на дачу. А паеду — прападзе ўся задума.
— Тады, можа, вы? — з надзеяй глянуў Мядзведзь на Ліса і Зайца.
— Што вы, Міхаіл Патапавіч! — у адзін голас ускрыкнулі тыя. — Заўтра ж гуляе наша любімая каманда “Палясоўшчык”. Прапусціць гульню — ды лепш з работы звольніце!
— А як Бабёр?
— Я з жонкай паслязаўтра ў тэатр іду. Упершыню за паўгода сабраліся, жонка ўжо вушы пратрубіла. І білеты ў кішэні.
— Што ж, давядзецца ехаць самому, — сказаў Мядзведзь. — Дарэчы, камандзіроўка на паўднёвы бераг Крыма. На месяц…
Міхась СЛІВА
Реклама
