Сцяжынкаю радка

Вясною гэтага года сваім першым паэтычным зборнікам парадавала нас 15-гадовая паэтэса, гамяльчанка Марыя Маліноўская. І адразу здзівіла сваёй назвай — “Луны Печали”.
Кніга складаецца з трох частак: “Со — впадение”, “На расставание”, “На встречу”. Некаму яна можа нагадаць нават вершаваны раман… Пра што пісаць юнаму дзяўчо ў свае 15? Вядома ж, пра каханне. І пра паэзію.
Але заўсёды гэта свая думка і свая выснова, сваё адкрыццё, калі хочаце. Праўда, праз гэтае сваё дзе-нідзе праступае вядомая нам інтанацыя, напрыклад Цвятаевай. Але ж як арганічна ўплятаецца ў канву аўтарскага верша.
Гэта гаворыць не аб простым перайманні, а, хутчэй, аб пераемнасці пакаленняў, аб літаратурнай повязі, якую мы і называем традыцыяй.
Між іншым, калі чытаеш ці слухаеш Машу, то на рыфму ўвагі не звяртаеш. Таму што ўражвае ў першую чаргу глыбокі роздум, схаваны між радкоў, а, калі хочаце, і філасофія, уласцівая сталаму чалавеку. Пра такіх людзей гавораць, што іх сам Бог у лоб пацалаваў.

Тут Маша Маліноўская ў дзесяці радках прымяніла амаль ці не ўсе мастацкія сродкі (я ўжо не кажу пра метафары, параўнанні і алегорыю!). Па-першае, злучэнне доўгіх і кароткіх радкоў у спалучэнні са смежнай рыфмай, аб’яднанне дактыля і харэя, якім напісаны два апошнія радкі. Харэй, жаночая рыфма і шматкроп’е робяць лёгкай канцоўку верша.
У чым сакрэт прыцягальнасці? Ды ў тым і сакрэт паэзіі Машы Маліноўскай, што ніякага сакрэту няма. Таму што сапраўднай паэзіі спакон веку ўласціва недасказанасць. А яна ў Машы ёсць, і гэта ўжо прыкмета таленту. І талент гэты “нежен, как апрельская трава”. Давайце здымем абутак, каб не параніць яе сваімі падэшвамі. Ідзем?
Ніна Шклярава, член грамадскага аб’яднання “Саюз пісьменнікаў Беларусі”