Золата сям’і Шацько

Золата бывае рознае. Такое, як каштоўны метал з табліцы Мендзялеева — усім вядомы Aurum. Такое, як узнагарода — беларускія медалі на Алімпійскіх гульнях. Такое, як у сэрцы — добрым і чулым. А бывае яшчэ і золата пражытых сумесна гадоў — такое, як у сям’і Яніны Віктараўны і Віктара Мікалаевіча Шацько, што днямі адзначылі 50-гадовы юбілей сумеснага жыцця.
А пачалася гэта шчаслівая гісторыя ў 1955 годзе ў Брэсце. Менавіта там кадравы афіцэр-танкіст Віктар Мікалаевіч, родам з Саратаўскай вобласці, пазнаёміўся з беларускай прыгажуняй Янінай Віктараўнай, што прыехала ў абласны цэнтр у камандзіроўку з Мінску. Адносіны адразу ж сталі сяброўскімі і, больш таго, праз год яны выраслі ў вяселле. З’явіліся дзеці — ды яшчэ якія! Дачка Наталля — зараз старэйшы выкладчык Гомельскага тэхнічнага універсітэта імя П. Сухога. Сын Аляксандр — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
— Бывалі ў нашай сям’і розныя часы. Але галоўнае, што мы ўвесь час кахаем адзін аднаго, і на цяжкасці не звяртаем увагі, — дзеліцца сакрэтамі ўдалага шлюбу Яніна Віктараўна. — Калі было трэба і саступалі адзін аднаму ў пэўных сітуацыях — гэта ж жыццё! А без узаемаразумення і павагі нічога б не выйшла!
Глядзіш у вочы гэтай вясёлай жанчыны, што 20 гадоў аддала выкладанню замежнай мовы ў Гомельскім палітэхнічным тэхнікуме, і разумееш, што яна папросту жыццярадасны чалавек, які не схіляе галавы перад складанасцямі. І ўсе 50 гадоў робіць свой дом утульным для мужа, дзяцей, унукаў.
— Ой, бабуля так хораша спявае! І дзядуля таксама! — падключаецца да размовы старэйшая ўнучка юбіляраў Яніна. — Бабуля актыўная і ў грамадскіх справах. Яна была сакратаром партарганізацыі, а таксама старшынёй прафкома тэхнікума, калі там працавала. А дзядуля пасля звальнення ў запас з Узброеных Сіл узначальваў аддзел кадраў “Гомельліфта”, а потым НВП “Энергія”.
Гледзячы на гэтую шчаслівую пару — Яніну Віктараўну і Віктара Мікалаевіча — хочацца пажадаць, каб іх дзеці і ўнукі таксама здабылі сваё сямейнае золата!
Наталля Старчанка