Нашай долі адгалоскі

Траскучы мароз і сонца былі аздабленнем лютаўскага дня. У такі час вёска становіцца бязлюднай. Асабліва калі ў ёй нават дзясятка жыхароў не набярэцца, а многія хаты ўжо пахаваны, ці як здані-прывіды ўглядаюцца ў вандроўнікаў.

Колькі на нашай зямлі беларускай вёсак з такой назваю! Але ж гэтая — асаблівая, бо яна ў самым кутку Добрушскага краю, у прыграніччы з Украінай. Зараз, як паведаміла кіраўнік спраў Усохабудскага сельвыканкама Ала Хузеева, у Мікалаеўцы прапісаны 143 жыхары, ёсць 71 гаспадарка. Самая юная ў вёсцы Ганначка Дзялендава, ёй другі годзік, а старэйшая — Ганна Піскунова, 1925 года нараджэння. За ёй — Марыя Петрыкава. Яна 22 гады адрабіла білетным касірам на станцыі «Куток», за шматгадовую працу атрымала ў 1980-м медаль «Ветэран працы».

Дзіўна, але яшчэ ні разу не была ў гэтым кутку Гомельскага раёна. А ён не менш каларытны, чым іншыя мясціны.

У сёлетнім верасні Рагачоўшчына прымае гасцей Дня беларускага пісьмен­ства. Таму чарговы маршрут вандроўкі быў у вёску, звязаную з жыццёвым лёсам народнага пісьменніка Беларусі Міхася Лынькова.

У гэтай вёсачцы даводзілася бываць і раней, але менавіта вясною і ўлетку яна асабліва прыцягвае вандроўнікаў. Тут, на высокім беразе Дняпра, у атачэнні сакавітай зеляніны і квецені бэзу асабліва адчуваеш прыгажосць гэтага кутка Беларусі. Зараз мы вельмі парадаваліся таму, як адраджаюцца Шчытцы, робяцца перспектыўным месцам для дачнікаў. Многія лаяўчане, некаторыя гамяльчане набылі тут старыя домікі і адбудоўваюць іх, апрацоўваюць зямлю, вырошчваюць гародніну, прыводзяць да ладу падворкі, аздабляючы іх прыгожымі кветкамі, экзатычнымі раслінамі.

Цікава, што гэтая вёска ў Страдубскім сельсавеце Лоеўшчыны злілася з аграгарадком Пярэдзелка. Прычым на тэрыторыі апошняга ў сядзібным доме графіні Кацярыны Бараноўскай, аб’екце залатога кольца Гомельшчыны, размешчаны Суткоўскі дзіцячы садок-школа. Вось так усё пераплецена-перакрыжавана адзіным, лічы, лёсам.

Напярэдадні маразоў і снегападу пабывала ў Новай Баршчоўцы. Вёска з дыхтоўнымі домікамі, сельскім клубам народных традыцый, школай, поштай падалася аграгарадком. Але ж не. Гэта вёска, якіх шмат на нашай зямлі, якія, на жаль, лічацца неперспектыўнымі. Ды жывуць тут адметныя людзі, якія сваёй працай, сваім талентам уславілі бацькоўскую зямлю.

27 студзеня 2016 года споўніцца 160 гадоў з дня нараджэння Уладзіміра Людвігавіча Кігна-Дзедлава — рускага пісьменніка, крытыка, публіцыста і грамадскага дзеяча, лёс якога звязаны з Рагачоўшчынай. Таму і ў чарговую вандроўку мы накіраваліся ў адну з вёсак краю, — Фёдараўку. А праваднікамі па мясцовых сцежках сталі загадчык сектара культуры аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Ніна Харонжа, супрацоўнік музея Народнай славы Аляксандр Рыкуноў, іншыя работнікі культуры.

Безліч вёсак з назвай Рудня на нашай зямлі. Днямі я накіравалася ў вандроўку ў Рудню Марымонаву, што ў Гомельскім раёне.

У 1525 годзе гэтая вёска мела назву Скепна. Пра гэта сведчыць перапіска Маскоўскай дзяржавы з Вялікім княствам Літоўскім па спрэчках аб межах. У 40-я гады XVII стагоддзя Скепня была ў яго складзе, уваходзіла ў Рэчыцкі павет Мінскага ваяводства.

Даўно інтрыгавала чыгуначная станцыя з такой назвай, дзе побач і аднайменнае селішча. І ўрэшце мы рушылі сюды, у няблізкі свет, каб сустрэцца і пагаманіць пра жыццё-быццё з бабулькамі з вёскі Старушкі. Калі дакладней, то па дакументах з 21 студзеня 1969 года гэта пасёлак, ды па сённяшнім укладзе жыцця — вёска. Раз’езд чыгункі з’явіўся тут яшчэ ў 1886 годзе, дзейнічала і лесапілка. У 1908-м гэта тэрыторыя належала Ляскавіцкай воласці Мазырскага павета. У 1959 годзе тут жылі 209 чалавек, а ў 2004-м — 40.